<b></b> Ishte e gjitha një rrenë: S'mund të dihet asnjëherë nëse një grua ishte apo s'ishte e virgjër

Ishte e gjitha një rrenë: S'mund të dihet asnjëherë nëse një grua ishte apo s'ishte e virgjër

25.04.2022 11:59

Himeni – ose korona vaginale, siç disa besojnë se duhet ta quajmë tani – ka qenë qendër shqyrtimi dhe ankthi për shekuj. Si mund t'i japim fund miteve rreth tij?

"A jam e virgjër?", pyeti dikush anonim në internet, në fakt, në inbox-in e Sarras Sarras. Sarras nuk ishte i sigurt se si të përgjigjej. Ishte hera e parë që atij i dërgohej ajo që ajo e përshkruan si "selfie vaginale".

Në atë kohë, Sarras ishte një administrator në faqen "Love Matters Arabe" në Facebook, e cila ofron artikuj rreth edukimit seksual, në gjuhen arabe. “Ajo tha se kishte pasur një lidhje dhe tani po fejohej dhe donte të sigurohej që të ishte e virgjër”, shpjegon Sarras. “E urrej këtë fjalë: maftuuha – ajo pyeti nëse ishte ajo, pyeti nëse ishte ‘e hapur’”.

Ajo që ajo po pyeste në të vërtetë ishte nëse Sarras mund ta shihte himenin e saj - dhe t'i tregonte nëse ishte "i paprekur" - për shkak të presionit në komunitetin e saj për të qenë e virgjër në martesë dhe që burri i saj ta shihte këtë, në mënyrë të dukshme, në formë e gjakut.

Ky besim se himeni ofron "prova" fizike të historisë seksuale është premisa e testimit të virgjërisë, një praktikë e dënuar nga Organizata Botërore e Shëndetësisë në vitin 2018 – si shkelje e të drejtave të njeriut.

Teste të tilla mund të marrin forma të ndryshme; çdo gjë, nga ekzaminimet fizike të matjes së himenit apo dobësisë vaginale deri te ritualet e natës së dasmës ku pritet të shfaqet një çarçaf i gjakosur, madje edhe t'u tregohet familjeve të nuses dhe dhëndrit.

Pavarësisht se kjo nuk ka asnjë bazë shkencore – dhe pavarësisht se virgjëria në vetvete është një konstrukt social pa realitet biologjik – miliona njerëz në mbarë botën vazhdojnë të besojnë se historia seksuale e një gruaje është e shkruar disi në anatominë e saj dhe se të gjitha gratë cisgjinore gjakosen herën e parë që ato bëjnë seks. Asnjëra, sigurisht, nuk është e vërtetë – megjithatë besime të tilla vazhdojnë të gjenden në gjuhë, fe dhe komunitete anembanë globit.

Në librin tim Losing It, u përpoqa të ndërtoj një lloj hartografie të mitit të himenit – duke skicuar pyetjet që bëjnë njerëzit siç i bënë Sarras, ku dhe nga kush mbështeten këto besime dhe nëse është mungesa e kërkimit shkencor që qëndron pas kësaj.

Kam gjetur shumë kërkime shkencore që ‘fshijnë’ mitin. Por zbulova gjithashtu një botë ku disa mjekë e mbështesin idenë, organe të shumta legjislative e mbështesin atë dhe ku shpesh ka një shpërfillje të plotë për informacionin e saktë rreth himenit në edukimin seksual në mbarë globin.

Himeni është një ind i vogël membranor që mund të gjendet pranë hapjes së vaginës. Është me të vërtetë mjaft e pabesueshme që një pjese të vogël indi në dukje pa qëllim i është atribuar një qëllim kaq i pasaktë faktikisht. Ka disa debate mes komunitetit shkencor rreth asaj se pse ekziston himeni në radhë të parë. A është ajo mbetje nga koha kur format tona parahistorike të gjitarëve ‘rrëshqitën’ nga uji dhe në tokë? A është ai për të ndihmuar që bakteret fekale të mos rrëshqasin në vaginë gjatë foshnjërisë? Askush nuk e di vërtet.

Shumë njerëz gabimisht besojnë se himeni mbyllet mbi vaginë, duke mos kuptuar se kjo do të thotë se një grua nuk do të jetë në gjendje të ketë menstruacione (një pakicë grashë që vuajnë nga kjo gjendje – mund të bëjnë një himenektomi për të ndihmuar në hapjen e kanalit).

Në vend të kësaj, shumica e himenëve kanë një formë unazore ose gjysmëhënës dhe mund të marrin shumë forma me hollësi dhe trashësi të ndryshme. Pak prej nesh do t'na ishte thënë se mund të ndryshojë me moshën, se disa prej nesh nuk kanë lindur me një të tillë, ose se mund të zhduket plotësisht deri në kohën kur ne hyjmë në pjekurinë seksuale gjithsesi. Ose që një shumëllojshmëri e gjerë aktivitetesh mund ta zgjasin ose ta shqyejnë atë, duke filluar te stërvitja, te masturbimi, e deri te seksi depërtues.

Një studim zbuloi se 52% e vajzave adoleshente seksualisht aktive që u intervistuan – nuk kishin "asnjë ndryshim të identifikueshëm në indin himenal".

Por kjo nuk do të thotë se ka ndonjë vlefshmëri në idenë se ju mund të konstatoni aktivitetin seksual me një ekzaminim të himenit. Për shembull, një studim i vogël i 36 adoleshenteve shtatzëna, i botuar në vitin 2004, zbuloi se personeli mjekësor ishte në gjendje të bënte "gjetje përfundimtare të penetrimit" vetëm në dy raste. Një studim tjetër i vitit 2004 zbuloi se 52% e vajzave adoleshente seksualisht aktive nuk kishin "asnjë ndryshim të identifikueshëm në indin himenal". Një ide binare se ose jemi seksualisht aktivë dhe nuk kemi himen të dukshëm, ose se nuk jemi seksualisht aktivë dhe e kemi, thjesht nuk është e saktë.

Gjaku në çarçaf, një lloj testi i virgjërisë që përdoret në mbarë botën, bazohet gjithashtu në falsitet. Disa himene mund të rrjedhin gjak kur shtrihen për herë të parë nëse akti është i papritur ose nëse nuk jeni të relaksuar, por gjaku në fakt ka shumë më shumë gjasa të vijë nga çarjet në murin vaginal për shkak të seksit të fortë ose mungesës së lubrifikimit. Gjakderdhja nga seksi për herë të parë mund ose nuk mund të ndodhë, ashtu si gjakderdhja nga seksi në çdo kohë mund ose nuk mund të ndodhë. Arsyet e gjakderdhjes gjatë seksit përfshijnë ndjenjën e ankthit, të mos eksituarit plotësisht ose një përkeqësim nga gjëra të tilla si infeksionet. Kur një mjeke obstetër anketoi 41 kolegë të saj, duke i pyetur nëse kishin pasur gjakderdhje herën e parë që kishin bërë seks apo jo, 63% e tyre thanë se nuk kishin pasur.

Por në vendet që vazhdojnë t'i japin një vlerë të lartë virgjërisë dhe seksualitetit femëror, ka pak hapësirë ​​për këtë nuancë biologjike. Një studim i vitit 2011 në Universitetin Dicle në Turqi zbuloi se 72.1% e studentëve femra dhe 74.2% e atyre meshkuj besonin se himeni simbolizonte virgjërinë; 30,1% e meshkujve kanë deklaruar se “çarçafi i lyer me gjak” duhet t'i ekspozohet familjes në ditën e martesës.

Kjo mund të ketë një ndikim të thellë në aftësinë e grave për të pasur një shëndet pozitiv seksual, duke i penguar ato të eksplorojnë identitetin e tyre seksual dhe duke shkaktuar ankth rreth seksit. Një studim social në Giza, Egjipt, zbuloi se shumica e grave të intervistuara përjetuan ankth dhe frikë para natës së tyre të dasmës, dhe dhimbje dhe panik gjatë dhe pas saj, për shkak të ideve rreth virgjërisë dhe himenit.

Në një anketë libaneze të studentëve të universitetit nga viti 2013, gati 43% e grave të intervistuara thanë se nuk do të bënin seks paramartesor nga frika se mos nuk do gjakosnin natën e tyre të dasmës. Një studim tjetër nga Libani, ky i vitit 2017, zbuloi se nga 416 gra të intervistuara, rreth 40% e tyre raportuan se bënin seks anal ose oral për të ‘ruajtur’ himenin e tyre për martesë.

Në kërkimin tim, gjeta postime të panumërta në internet të grave të tmerruara se masturbimi i kishte bërë që të ‘shqyheshin’ himenët e tyre, ose qartësisht se kishin aq frikë të preknin veten, saqë thjesht nuk e bënin kurrë.

Miti i himenit nuk ndikon vetëm në mirëqenien seksuale dhe barazinë e grave - ai mund të pengojë aksesin e tyre në drejtësi.

Kohët e fundit Pakistani ka ndaluar testet e virgjërisë për të mbijetuaret e përdhunimit në rastet gjyqësore; disa vende, veçanërisht në Azi, Lindjen e Mesme dhe Afrikën veriore dhe jugore, ende i bëjnë ato.

Dhe shumë mjekë në mbarë botën ofrojnë ‘riparim’ shumë fitimprurës të himenit si një operacion për gratë që kanë pasur seks para martesës dhe kanë frikë nga pasojat nëse zbulohen.

Derisa shkrova librin tim – një vit përpara se politikanët të vendosnin ta shpallnin të jashtëligjshme procedurën në MB, në janar 2022 – i dërgova email një kirurgu në Londër për testet e virgjërisë.

Ndihmësi i tij më tha se do të isha në gjendje të merrja një raport mjekësor që konfirmonte se kisha një himen të paprekur pas një konsultimi prej 300 £ (390 dollarë), nëse do të kisha një të tillë. Nëse nuk e bëja, më priste një operacion riparimi i himenit prej 5,400 £ (7,000 dollarë) – pas së cilës do të më jepej i njëjti raport mjekësor.

Ndërsa ligji që do të ndalojë riparimin e himenit në MB funksionon përmes Parlamentit, është e qartë se disa kirurgë po qëndrojnë deri në fund, duke ofruar ende shërbime ilegale në Mbretërinë e Bashkuar.

Në internet, një kirurg në Londër vazhdon të pretendojë se riparimi i himenit mund të jetë "i dobishëm për gratë që mund të kenë përjetuar dëmtime vaginale për shkak të marrëdhënieve seksuale ose aktiviteteve të rënda fizike". (Sigurisht, nëse himeni nuk shërben për qëllime biologjike, çfarë është e dobishme për kirurgjinë invazive në zonë?)

Gënjeshtrat lulëzojnë në faqet e internetit të klinikave anembanë globit

Gënjeshtrat lulëzojnë gjithashtu në faqet e internetit të klinikave anembanë globit. "Himenoplastika kryhet për t'i kthyer një pacienteje virgjërinë e saj," thotë një kirurg libanez. "Himenoplastika është rivendosja e himenit në gjendjen e tij origjinale "të virgjër", thotë njëri në New York.

Pra, si t'i jepni fund mitit të himenit? Sjellja e vëmendjes ndaj këtij hulumtimi do të ishte një fillim, si dhe ndryshimi i praktikave ligjore që miratojnë testet e virgjërisë dhe parandalimin e profesionistëve të kujdesit shëndetësor që të mashtrojnë njerëzit.

Çështja është se shumë nga këto ide nuk janë rrënjosur vetëm ndër breza; ato mbështeten nga ide që nuk kanë domosdoshmërisht nevojë apo e pranojnë atë që thotë shkenca. Nëse besoni në idenë kulturore të virgjërisë dhe mbështesni pabarazinë gjinore pas saj, mund të duhet të ndodhin ndryshime sizmike shoqërore për t'ju bërë të mendoni ndryshe.

Disa besojnë se një mënyrë për t'i dhënë fund mitit njëherë e përgjithmonë është ndryshimi i plotë i emrit të himenit. Duke pasur parasysh kaq shumë gjuhë që fjalë për fjalë e emërtojnë atë "membrana e virgjërisë" - duke përfshirë arabishten dhe çekishten - kjo duket një ide e mirë.

Në të vërtetë, hulumtimi ka zbuluar se riemërtimi i himenit mund të funksionojë në ndryshimin e perceptimeve. Në vitin 2009, Shoqata Suedeze për Edukimin Seksual vendosi të transformojë fjalën e tyre "membrana e virgjërisë", mödomshinna, në "korona vaginale", slidkrans. Ata filluan ta përdorin atë kudo: pamflete nga shërbimet e shëndetit seksual, gazetat, organi zyrtar i planifikimit gjuhësor të Suedisë dhe në të gjitha komunikimet e ardhshme të shoqatës.

Pothuajse 10 vjet më vonë, studiuesja Karin Milles mësoi se 86% e profesionistëve shëndetësorë të anketuar kishin përdorur fjalën "korona vaginale" në klinikat dhe vizitat e tyre në klasë. Dhe ndërsa vetëm 22% e të rinjve kishin dëgjuar për të, më pak po shfaqnin shenja të shikimit të himenit në një mënyrë tradicionale patriarkale.

Shumë prej atyre që nuk e përdornin domosdoshmërisht fjalën e re, ende po papagallëzonin frazeologjinë seksuale pozitive nga pamfletet e shoqatës. Nga të paktët që e dinin fjalën e re, shumica e përshkroi mödomshinna si "një mit". Të tjerë deklaruan thjesht se "nuk ekziston". Dhe shumë vunë në dukje se ideja ishte e vjetër ose diçka që ata kishin besuar më parë, në fëmijëri ose përpara se dikush t'u thoshte se ishte një gënjeshtër.

Një ndryshim gjuhësor nuk ndodh brenda natës, por është një fillim. Ka shumë edukatorë seksi në botën anglishtfolëse të cilët gjithashtu besojnë se edhe ne duhet të adoptojmë koronën vaginale.

Fjala jonë vjen nga perëndia e lashtë greke, Hymen – i cili, me sa duket, ishte perëndia i martesës – dhe mitet rreth membranës kanë njollosur në mënyrë të pashlyeshme fjalën tonë për të. Por ajo që suedezët kanë gjetur sukses është se ata nuk e ndryshuan vetëm fjalën; ata shpjeguan pse e ndryshuan fjalën, gjithashtu, tek të rinjtë dhe profesionistët e mjekësisë.

Derisa qeveritë anembanë botës duket se kanë një interes në rritje për ndalimin e praktikave si testimi i virgjërisë dhe riparimi i himenit, do të ishte e mençur të mendonin se arsyet pas ndalimeve të tyre e bëjnë atë në klasa dhe sallat e leksioneve. Në këtë mënyrë, ne mund të mos i lejojmë kurrë të shfaqen më këto mite të rrezikshme. 

Shkruan:  Sophia Smith Galer - autore e librit "Losing It"
Vegëza e origjinalit: https://www.bbc.com/future/article/20220419-how-the-hymen-myth-destroys-lives

Tjera nga autori:
1