<b></b> Spanja po mbetet pa kamarierë: Ata po e lënë punën të frikësuar nga stigma

Spanja po mbetet pa kamarierë: Ata po e lënë punën të frikësuar nga stigma

08.06.2022 11:32

Pavarësisht papunësisë së madhe mbizotëruese, pronarët e restoranteve po luftojnë për të mbushur vendet e lira. Pse?

Pas një thatësie dyvjeçare, turistët po vërshojnë përsëri në Spanjë, por pikërisht kur industria e gastronomisë po fillon të rikuperohet nga pandemia, ajo po përballet me një krizë të re – mungesë kamarierësh.

Nga Mallorca në Madrid, restorantet po ‘qajnë’ për kamerierë, me dhjetëra mijëra vende pune që presin të plotësohen. Hoteli Hard Rock në Ibiza është aq i ‘dëshpëruar’ sa po i ofron stafit një bonus prej 200 € për të gjetur punonjës të përshtatshëm.

Paradoksi është se papunësia në Spanjë shkon në 13.4% – më shumë se dyfishi i mesatares së BE-së prej 6.2% – megjithatë ka më shumë se 100,000 vende të lira pune, edhe pse zyra kombëtare e statistikave thotë se 85,000 bare dhe restorante u mbyllën përgjithmonë në vitin e parë të pandemisë.

"Njerëzit vijnë tek unë për intervista dhe thonë: "Unë kam tri oferta tashmë", thotë Albert Cabanos i agjencisë së punësimit të mikpritjes camareros.com. “Ne i thonim një aplikanti, do t'ju telefonojmë nëse ka ndonjë gjë. Tani thonë, do të të telefonoj nëse jam i interesuar. Ose thonë, unë dua të punoj vetëm nga e hëna të e premta.”

Pra, ku kanë shkuar të gjithë kamarierët? Shumë prej tyre janë emigrantë dhe disa shkuan në shtëpi. Jo të gjithë janë kthyer dhe tani qeveria po propozon ndryshime në ligjin e imigracionit për ta bërë më të lehtë për emigrantët t'i bashkohen ligjërisht fuqisë punëtore.

Shumë më tepër kamerierë u detyruan të kërkonin punë diku tjetër pasi kufizimet e Covid goditën mikpritjen shumë më shumë se çdo sektor tjetër dhe kanë ngecur me punët e tyre të reja, duke gjetur avantazhe për ta që nuk i kishin në jetën e tyre të mëparshme.

Jeffrey Feliz Jiménez punoi si kamerier dhe kuzhinier për tetë vjet në Almeria në Spanjën jugore, por e ka lënë atë për orët e rregullta të punës në një magazinë mobiljesh. "Askush nuk i respekton kontratat dhe ju kurrë nuk e dini se cilat janë orët tuaja të punës", thotë ai. “Duhet të punosh deri në mbyllje, por nuk e di se kur është dhe përfundoni duke punuar shumë orë të papaguara.”

Edhe kur mbyllja përfundoi, baret dhe restorantet pësuan një sërë kufizimesh në orët e hapjes dhe kapacitetin e vendeve që në shumë zona mbetën në fuqi deri në janar të këtij viti. Sipas shifrave të qeverisë, vetëm 10% e punëtorëve të janë me kontrata të përhershme dhe shumë prej tyre nuk kishin të drejtë për pagesa të pushimit.

Sektorë të tjerë si ndërtimi dhe logjistika u rikuperuan më shpejt. "Askush nuk e kishte imagjinuar ndonjëherë që turizmi do të ndalej kaq papritur", tha Cabanos. “Njerëzit në gastronomi duhej të rimendonin karrierën e tyre dhe ata zbuluan mënyra të jetesës që janë shumë më të pajtueshme me jetën familjare.”

“Në gastronomi ju merrni të hënën pushim dhe kaq. Por nëse punoni, të themi, moler, ndoshta nuk fitoni më shumë para, por keni pushime në fundjavë, nuk punoni gjatë Krishtlindjes dhe Pashkëve.”

Gjatë 20 viteve të fundit, punësimi në këtë sektor është dyfishuar nga 900,000 në 1.8 milionë. Një rezultat është se pronarët ankohen se është gjithnjë e më e vështirë të gjesh kamerierë profesionistë, me më pak të rinj që kërkojnë një karrierë në gastronomi. Sipas sindikatës së UGT-së, paga mesatare mujore në këtë sektor është 1264 euro, jo shumë më tepër se paga minimale 1000 euro e Spanjës.

“Ka një stigmë të caktuar për të qenë kamerier, sikur nuk është një punë e duhur, edhe pse je në biznesin e të bërit njerëzit të lumtur”, thotë Patrick Pescetto, i cili drejton zinxhirin e kafeneve Buenas Migas në Barcelonë. “Po bëhet më e vështirë të gjesh kamerierë profesionistë, sesa studentë që thjesht po përpiqen të fitojnë pak para.”

Bllokimi gjithashtu u dha shumë njerëzve një shans për të vlerësuar jetën e tyre. "Skema e pushimit u dha njerëzve një shans të mendonin se çfarë është e rëndësishme në jetë dhe nëse ishin të lumtur duke bërë atë që bënin më parë", thotë Paige Tad, familja e së cilës drejton katër bare në qytetin turistik të Benidorm.

Bizneset e Tad punësojnë kryesisht britanikë dhe atyre u është dashur të mbyllin një pijetore për mungesë stafi. “Është efekti i kthimit të britanikëve në Angli gjatë pandemisë dhe pos kësaj, Brexit, që do të thotë se nuk është aq e lehtë për britanikët të jetojnë dhe punojnë këtu tani”.

Monica Zajac, e cila u transferua në Barcelonë nga Polonia shtatë vjet më parë, punoi si bariste në bar-kafe të specializuara përpara se të merrte një punë zyre në kompaninë e pajisjeve elektrike Dyson që i jep asaj më shumë kohë për të studiuar për një karrierë të re si psikoterapiste.

"Të punosh në mikpritje mund të jetë e vështirë," tha ajo. “Ju keni shumë kontakte me publikun që ndonjëherë nuk është aq i këndshëm sa do të dëshironit të ishte. Jeta është e shkurtër dhe ju duhet të ndiqni ëndrrat tuaja.”

Tjera nga autori:
1